NEDERIGE GROOTHEID

NEDERIGE GROOTHEID

Ze is niet aanwezig en niet zichtbaar. Ik ontdek haar ineens hier in Engeland zonder dat mijn geest ergens naar toe gaat. Stil zie ik haar staan tussen de helblauwe blue bells in de tuin van mijn geliefde. Ik zie ineens haar gratie en schoonheid, juist omdat ze zich afzijdig houdt en niet opvalt. Zo stil onder de grote majestueuze kastanjeboom, waarin ze kleiner en onopvallender is dan menig grassprietje. Maar haar gratie toont een grootsheid die boven alle schoonheid verheven is.
Hoe kan één buiging met zoveel devotie uitgevoerd, zoveel kracht tonen.

Het is de buiging voor alles wat gaande is en onze geest zo verontrust in deze tijd. Het is de buiging voor alles wat ons bang en onzeker maakt voor onze toekomst. Het is de buiging voor alles wat wij niet meer in eigen hand hebben. Het is de buiging voor het grote verlies dat we lijden. Het is de buiging voor hoop dat zaken in de toekomst zullen veranderen en dat het verlies een nieuwe opening biedt. Het is de buiging voor alle mensen die middenin de strijd staan. Het is de buiging die diep vanbinnen weet dat het noodlot nieuwe heil brengt. Het is de buiging voor zachtheid om alle hardheid vrij te maken. Het is de buiging van ‘you are the doer and not me’. Het is de buiging van overgave aan de grote wetten die ons leren dat we zo klein zijn. Het leert mij te buigen tussen de blue bells in.
Niemand die haar ziet, onzichtbaar.

En met haar voel ik dat een stil geworden geest het onmetelijke binnengaat en zijn eigen geest terugvindt waarin het altijd behoorde te zijn. Wijder worden door de stille eenvoud van gewoon mezelf weer durven zijn. Dat leer ik van haar, grenzeloos.

Posted in:

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*