KWETTEREND HOOFD
Buiten voor mijn raam hangt een pindakaaspotje voor de vogels. Het lang uitstekende stokje, om het potje goed klem te zetten in de houder, gebruiken de vogeltjes om op te landen, soms met 2, 3 of 4 tegelijk… Waanzinnig om te zien hoe daar op dat stokje geruzied, gekwetterd, gefladderd en koortsachtig gevochten wordt om een klein bekje pindakaas. (eigenlijk niet goed voor de vogeltjes in deze tijd werd mij verteld.)
Kijkend naar die constante stroom van vogeltjes-conflicten, word ik mij ineens bewust van mijn eigen mensenhersens. Vindt daar ook niet diezelfde kwetterende stroom van onrustig denken plaats? Hoe kan dat conflictdenken toch zo’n machtig rol spelen in ons leven!
Maar dan wonderlijk genoeg, op het moment dat ik me bewust word van mijn eigen kwetterende ik, wordt het ineens stil.
En dan weet ik weer:
Diep in mij is er niets dat beweegt.
Diep in mij bestaat er geen enkel conflict.
Diep in mij wordt alles gevoed door het stille stromen van de eeuwigheid.
Eén speldenprikje onrust verduistert de grote natuurlijke zee van vrede.
Eén speldenprikje bewustzijn heropent het licht weer naar oneindige ruimtes.
Is dat niet de enige wijsheid waar het leven om draait en waar we achter moeten zien te komen? Is dat niet het begin van een heroplevende aarde waarin persoonlijke vrede een bewust nieuw en overall klimaatdoel kan worden?