EEN FLUFJE DENKEN
Elke dag is anders…. Elke dag is uit z’n evenwicht… naar té links, té rechts, té licht, té uitbundig, té emotioneel, té angstig, té energieloos, té schuldig. O dat wispelturige ik dat we maar niet in de hand hebben. O dat grillige veranderlijke wezen in ons waar we ons hele leven verwoed aan werken, polijsten, schaven, verbeteren en poetsen. Wanneer komt het einde in zicht? Wanneer komen we ooit in ons evenwichtige midden uit?
We zijn al lang in ons midden. Dat poetsen aan een beeld over onszelf is poetsen aan de grillige buitenwereld kant. Stop daar maar mee!
Er blijft altijd wel ergens een téveel of een té weinig over in het kritische denkbeeld dat we over onszelf hebben. Het oordeel dat we over onszelf vormen is niets anders dan een wispelturig fluffy golfje dat even verschijnt op het water en het volgende moment weer oplost. Hoe kunnen we dan enige houvast hebben aan een golfje? Aan ons flutterige denken? Aan iets dat niet op stevige waarheid berust, en waar we ons toch zo emotioneel door laten verleiden? Stop!
Waar het om gaat is te ontdekken dat we een veel dieper en waardevoller bestaan in onszelf hebben. Dat we in ons stille middelpunt uit een geheel bodemloos wezen bestaan dat altijd in zichzelf rust. En dat nooit uit zijn evenwicht raakt en niet leeft van té dit of té dat…Ook al woeden er stormen aan de buitenkant, ons innerlijke wezen is als een diepe wijde zee kalm en eeuwigdurend onverstoorbaar. In feite overweldigend sterk en alles overtreffend.
Neem dat waar. Een grotere troost kan je jezelf op aarde niet bieden.