DENKMACHINE
Ik keek vanuit de trein naar het prachtige landschap dat langs mijn raam gleed. Ik kende het al jaren…het majestueuze poëtische eeuwenoude Engeland, daarna het glooiende weidse Frankrijk en wist hoe wonderschoon het was, ‘betoverend!’ Maar dit keer lukte het me niet om er voluit van te genieten. Waardoor kon ik me niet laten binnenvloeien ‘into the landscape’?
Het was mijn denkmachine die nog altijd aan stond. Op de achtergrond was daar nog steeds de actie en reactie van en op de buitenwereld, de herrie van een luid gesprek naast mij, een dreinend kind verderop, de vele indrukken die ik in Engeland achterliet, de mensen die ik gesproken had…het magische landschap met zijn schoonheid werd vertroebeld door mijn denkmachine.
Het voelde zuur en gespleten: enerzijds willen genieten van de huidige weidse landschappen daarbuiten, en anderzijds opgeslokt te worden door mijn denkmachine die geen weet had van het nu.
Hoe zou zo’n denkmachine er eigenlijk uitzien?, dacht ik even later. Ik ging het na:
– Hij houdt zichzelf op gang, gaat altijd maar door en door, en staat nooit uit – Volgt slaafs als een robot de behoeftes van onze zintuigen (bevrediging, onrustige gedachtes, verlangens, spanning, gelijk willen hebben en al die andere onzin) – En wel het meest interessante: onze denkmachine kan absoluut niet in het nu functioneren. Zie wat er gebeurt…
Dus stapte ik erin – nu – in mijn denkmachine. En wat gebeurde er?
ik zag al die radertjes van onrust ineens oplossen. De denkmachine wist geen raad met onderschept te worden, nam de benen, en het denken werd in één vlaag opgeruimd. Daar hoefde het niet over na te denken. Wegwezen!
Het werd ineens stil. Ik was losgekomen van het denken en wist ongebonden niets meer (de denkmachine wil altijd alles weten.) Ik keek nu naar buiten en werd direct door de weidsheid van het landschap opgenomen.
Hokus pokus? Nee. Het nu is tijdloos en grenzeloos. Het is onze zuivere aard die altijd in het nu is, vrij en in vrede. De rest erom heen is machinaal receptiegeruis (meestal in de vorm van onrustig ik-gekwetter.)
Maar nu is het zo stil. Hoor je wel?