DENKEN GEEN WERK GEVEN
Jaren geleden heb ik zelf een kronkelig bospaadje aangelegd van twee stoeptegels naast elkaar.
Intussen hebben de mollen in mijn bostuin zo hevig huisgehouden dat de tegels er nu enigszins schots en scheef bij liggen en sommige zelfs gebroken zijn. Het is dus opletten geblazen wanneer ik naar mijn auto loop.
Maar voorlopig laat ik het zo (weet ook niet goed hoe ik tegels moet leggen) omdat ik nu aandachtig bewust moet lopen, en iedereen waarschuw datzelfde ook te doen.
Hoe mooi is dat…bewust lopen, de wind horen, de ijle morgenlucht voelen en de kraaien horen krassen. Het denken wordt intussen stilgelegd om daar te zijn waar ik zelf nu ben.
Vergelijk dat met hoe we normaliter rondlopen. Met een hoofd vol ‘dingen’, ‘situaties’, ‘komende gebeurtenissen’, en met ‘miljoenen verhalen’ over wie wat gedaan heeft en waarom die collega zo vreemd reageerde gisteren, en of het nog goed komt in mijn relatie, en of ik misschien niet van bank moet veranderen…
Maar de stille ochtendlucht aan de horizon. Wie merkt het op?
Zonder denken voelt de mens zich bloot en onzeker. Een mens probeert hiermee grip te krijgen op zijn leven, zijn status, en op zijn eigen waarheid waarvan hij met zijn kleine denkraampje volkomen overtuigd is.
Maar het is een lijden veroorzakend snakken naar houvast en controle, want alles verandert constant…over een jaar, een week, een dag, een minuut zien de wereld en de omstandigheden er totaal anders uit. Wat die mens vorige week nog dacht, is inmiddels helemaal veranderd. Ook hijzelf verandert constant.
Het blijkt dat hij zich uiteindelijk aan niets kan vastklampen. Er is niets dat zeker is en niets dat uiteindelijk nog overblijft.
Maar… hoe zou het zijn als wij ons denkverstand eens even vrijaf gaven, als we ons denken simpel even geen werk gaven? Heeeerlijk!! Een vrij mens verschijnt, nergens aan vastgeklampt…Ineens is er stilte, goddelijke stilte, ineens is er een opening waarin alle gebeurtenissen, verwachtingen, onrust, speculaties tot stilstand komen. Ineens maak je ruimte voor het onbekende in je, het werkelijke Zelf, je blijvende zelf dat onveranderlijk en eeuwigdurend er altijd is.
In het Sanskriet wordt gezegd: Tat tuam asi….Dat ben jij! Zie je dat?