HIJGENDE VIS OP HET STRAND
Soms lijkt ons leven meer op een hinkstapsprong dan op een vloeiende beweging, die ons zonder tegenstribbelen meeneemt met de tijd naar volgende gebieden. Of een andere vergelijking: Soms lijkt het of we, tegenspartelend in het drijfzand, dieper de grond in worden gezogen wanneer we ons met man en macht vastbijten aan onze overtuigingen, boosheid, opwinding, woede of ons over de meest futiele dingen druk maken. We blijven maar doorratelen, dingen herkauwen zonder te weten hoe we van die pijn (want dat is het in feite) kunnen loskomen. We zitten vast in onze schimmige denkobstakels.
Hoe komen we uit dat drijfzand?
Door iedere keer het besef te hebben weer terug te keren naar nul, door iedere keer weer bij onszelf naar binnen te kijken en te zien hoe alles daar gewoon stil, leeg en nuchter bij ligt. Er is in feite niets aan de hand. Ben ik dat? Ja!
De grondeloze diepte als van een oceaan is onze eigen absolute stille werkelijkheid, waarin a la minute – hoe wonderlijk – alle zelfbedachte neuroses wegvloeien. Met als gevolg: ons hele lichaam, onze zenuwbanen, bloedvaten en ons hart kunnen gewoon weer natuurlijk stromen en ruimte krijgen. We kunnen onze energie weer vrij baan geven terwijl de hardnekkige ‘ik’ zacht wordt.
Durven we dat letterlijk waar te nemen en te voelen? Of gaan we de volgende keer weer net zo hard als een aangespoelde vis op het strand liggen hijgen? Kijk dan alleen maar naar je pijn en de stilte die onder de pijn ligt. Meer hoef je niet te doen.