KOPPIGHEID
Het is opmerkelijk hoeveel uitdrukkingen er bestaan rondom ‘hoofd en nek’ die onze vastzittende gespannenheid aangeven. Zoals koppigheid, halsstarrigheid, hardnekkigheid, stijfhoofdigheid, onbuigzaamheid, zich het hoofd breken, er een hard of zwaar hoofd in hebben…
Min of meer lijden we daar allemaal aan.
Opmerkelijk hoe het denken ons in de val lokt van het menen te moeten weten, of er overtuigend een probleem van te moeten maken of er altijd iets van te moeten ‘vinden’.
Zo jammer dat hierdoor ons innerlijke energieveld, onze natuurlijke levendige inspiratie, geblokkeerd raakt. In de psalmen heel markant verwoord als: ‘Men moet zijn koppigheid weten te breken…anders komt het u te na’ (ps. 32).
Hoe kunnen we dan onze zorgelijke stijve ‘kop’ doorbreken?
Luister alleen maar naar jezelf. Niet naar het stemmetje in onszelf, want dat vertegenwoordigt de wereld met al zijn luid roepende vechtende ideeën en overtuigingen. Ga voorbij het stemmetje naar een dieper gelegen gebied. Daar zijn we als werkelijk mens écht te vinden. Luister, het is er simpelweg stil…
Alle kramp in ons hoofd verdwijnt nu langzaam. Een ruime wereld verschijnt, die we eerder niet opgemerkt hadden. Het is ons ruimte-bewustzijn.
Daardoor kan ons lichaam één stromend geheel vormen want de slagboom van het hoofd naar het hart is open gaan staan. We worden gevoed met energie en kunnen verruimend tot rust komen.
Kortom: We hebben onze koppigheid weten te breken.