ZALIGE LUIHEID
Luiheid is een vaak onbegrepen menselijke eigenschap. Bijna een taboe…
Maar in sommige situaties is het zelfs levensreddend om juist niets te doen, lui te zijn, waar een mens anders zou gaan tegenspartelen of keihard zijn best gaat doen.
Stel, je komt in een sterke stroming terecht dan is het fataal om je te verzetten. Zwem erin mee en je wordt geleidelijk naar de kant gestuurd. Of je komt in een slip terecht, durf dan mee te sturen in plaats van ertegen in te gaan.
Het is de weg van het Japanse ‘do’, de zachte weg om je met de kracht van de tegenstander mee te bewegen.
Maar onze gehaaste neurotische wereld is zo’n groeiende grote tegenstander dat onvrede zich steeds meer verzet en we niet meer weten hoe daarin onszelf terug te vinden. Het valt mij daarom vaak op dat zenuwachtige mensen altijd maar bezig zijn, zelfs als ze niks omhanden hebben. Puur omdat niets doen, in feite luiheid, iets is om bang voor te zijn. Niets te zijn, niets te doen, niets uit te voeren, doelloos rond te hobbelen. De mens wordt daar onrustig en zenuwachtig van want hij weet geen raad met zichzelf als hij niets doet.
Eigenlijk is in bijna elke mens die angst diep aanwezig, angst om vrij en speels en doelloos en licht en los en oorspronkelijk te mogen leven. Het is vechten tegen een diepe pijn van verstarring en verzet…tegen de stroom in.
Er is maar één antwoord. Voel de diepe pijn van weerstand en strakheid en maak gebruik van deze tegenstander in jezelf. Laat alle verzet varen en gebruik de zachte weg van het ‘do’, de weg van de minste weerstand.
Je laat je verstijfde strakke leven even los.
Je kunt dit de luiheid van het “niets-doen” noemen.
Oftewel je diepste ruimte van vrijheid verschijnt en je weet: dit ben ik echt. Vele malen ruimer.