OP EIGEN BENEN STAAN
Om maar met de deur in huis te vallen. Niemand haalt je uit je misèregevoelens.
Dat moet je helemaal zelf doen. Hoewel we stiekem hopen dat een ander voor ons de kastanjes uit het verdrietige vuur wil halen, of dat we iemand (onze ouders, de buurman, de belastingen) de schuld kunnen geven, of dat we iemand vinden die vol smart en meelij eendrachtig met ons mee wil jammeren, het helpt geen zier. We blijven – als een feit – onze triestige, boze, machteloze of wanhopige gevoelens houden of zelfs koesteren.
Er is maar één ding. We moeten leren om deze rampzalige gevoelens in de ogen te zien en die als een feit rechtstreeks te voelen en te ervaren. Er niet voor wegvluchten, of ertegen vechten, of er woorden aan te geven. (Dat is wat we meestal doen, waardoor we vanuit onze vaste oude patronen en overtuigingen nog vaster komen te zitten.)
We kunnen, en dat is nieuw, leren om daadwerkelijk op eigen benen te staan. Een uitdaging!
Dus ga maar letterlijk even staan (ook al heb je er geen zin in, doorbreek je oude patroon).
Wanneer je staat, voel de stilte om je heen. Voel hoe je daadwerkelijk op je eigen benen staat en dat je heel langzaam een stapje zet, en dan nog één, en dan nog één… waardoor je geleidelijk je eigen spierkracht in je eigen benen voelt. Je wordt zachter en rustiger, want de stroom door je lichaam naar beneden doet de opgesloten emotie vanzelf uit jou wegvloeien. Je stroomt een beetje leeg…
Loop kalm en luisterend nog zo vijf minuutjes met kleine stapjes verder.
Wedden dat je er nog even mee door wilt gaan?
Herhaal later nog eens. Zonder te vechten of je met woorden nog miserabeler of woedender te maken, want dat helpt niks, kom je in je hele lijf en geest weer bij je natuurlijke kalme zelf uit. De rest vloeit weg omdat de aard van je natuur niet miserabel is maar een stille zelfstandige zachte eenheid.
In feite was er niet zoveel aan de hand.
Dat is leren op eigen benen te staan.