PIJN EN DAARAAN VOORBIJ…
Wonderlijk hè, het leven draait en draait maar door. En wij draaien als malloten mee, en zetten het leven nooit even stil. Want elk moment kondigt zich weer iets anders aan, iets nieuws, een andere stemming, andere gezichtspunten, andere situaties…. Zelfs geen tijd om ouwe rommel eens even op te ruimen
Maar weet je dat het van belang is om regelmatig de vastgekoekte stof van onrust, bitterheden, angst en spanning op te ruimen? Dat we aan al dat rondzwervende pijn-vuil, dat in diepere lagen in ons opgehoopt ligt, nooit aandacht besteden behalve vanuit treurige ach en wee verhalen? Maar dat we daarmee de wezenlijke bron-pijn steeds dieper wegduwen?
Hoe zit het dan met onze opgehoopte stof van (emotionele) pijn in onze geest-lichaam?
Bij de meesten van ons woekert diep van binnen een scherpe pijn van doorstane emoties, maar met redeneren en rationaliseren proberen we die pijn weg te poetsen of onze zinnen helemaal op andere dingen te richten. Of we blijven in cirkels ronddraaien. Onze innerlijk beslagen spiegel kan het vuil zo nooit kwijtraken.
Laten we in stilte (alleen in stilte krijgen we pas toegang tot onszelf) nu eens die pijnopslag waarnemen in ons lichaam. De pijn van het afgelopen jaar.
Hebben we die pijn vanuit onze stille geest wel eens waargenomen? De pijn van diep verdriet, onverwachte teleurstellingen, zorgen, gekwetst zijn, het moeten loslaten van een dierbare, pijn van oude angsten, een plotselinge omslag in ons leven, de collectieve pijn aan de wereld, het ons ongelukkig voelen, onze machteloosheid, onze eenzaamheid? Hebben we die pijn – als een binnendringend zwaard – wel eens waargenomen in onszelf zonder alle verhalen erbij op te rakelen? Pure pijn opgeslagen in ons innerlijke lichaam?
Kunnen we in stilte die pijn eens aandacht geven, voelen en waarnemen?
Geef dat even de tijd…zodat de pijn ruimte krijgt, en doorlaatbaar wordt…geef dat de tijd…
Dan ontdekken we: een wijde ruimte rondom de pijn wordt zichtbaar en voelbaar, een stille grenzeloosheid die als een dieptereiniging het stof van de pijn opruimt. We breiden die ruimte en stilte nog verder uit…
Totdat een beeld van totale zuivering verschijnt, waarin het niet-zelf absoluut leeg en helder is.
De pijn is geabsorbeerd door de grote kracht van het kosmische stilte-veld. Het bewustzijn. Pijn en ‘ík’ zijn opgelost en verdwenen.
Wat blijft er nog over? Het hart als basis van bewustzijn. Het maakt ons van binnen zacht, rustig en vredig…