DE MOEDER REE
Het is al eind december en nog steeds zie ik de moeder ree in mijn gedachten in de herfst nog altijd met haar jong hier op het gras voor me staan. Geen zeldzaamheid om op dit weidse Engelse landgoed de reeën gewoon vanuit ons raam hier te zien rond grazen, maar het beeld van deze moeder ree met haar jong trof me op dat moment diep. Ineens begreep ik wat er bedoeld werd met ‘waakzaamheid’.
Het was haar ontspannen staan in totale waakzaamheid terwijl ze haar jong en de omgeving in zijn volledigheid in de gaten moest houden. Maar zónder er gespannen moeite voor te doen. Het was haar volledige zijn dat compleet aanwezig was en tegelijk moeiteloosheid ademde. Elke snaar van haar houding en elke cel van haar uitstraling was geopend naar het grote ontvangen terwijl het moeten en doen helemaal afwezig was. En juist daardoor stond alles klaar om kracht te ontvangen terwijl ze simpel doorgraasde…
Dat moment leerde de moeder ree me om haar krachten uit een grotere werkelijkheid te halen dan uit haar eigen kleine reeën-kracht, namelijk uit de omringende atmosferen die haar in totaliteit omhulden. En daar was zichtbare open waakzaamheid voor nodig.
Direct realiseerde ik me dat dit voor alle levende ademende wezens op aarde gold. Als een kosmische wet. Alle kracht te mogen en te kunnen ontvangen uit een onmetelijke werkelijkheid die kosmisch rondom ons altijd stil aanwezig is. Oftewel open te staan vanuit onze totaliteit voor de Goddelijke bron. Het putten uit de kracht van Leven. Stil, wijd en leeg te mogen ontvangen.
De moeder ree toonde me de weg…