INNERLIJK OOG
Het innerlijk oog? Wat zou ik daarmee moeten doen wanneer mijn beide ogen nog helder de wereld in detail kunnen waarnemen? Is dat dan niet voldoende?
Tot ik het begreep…
Tot nu toe was mijn zicht eenzijdig beperkt met maar één kant, één richting op…naar buiten toe. Een eenzijdig focus zo bleek.
Ik begon te begrijpen dat er een veel wijdere blik, een dieper zien in ons verborgen lag. Namelijk de blik naar binnen. Ik ontdekte daar binnen een stille ruimte die er compleet leeg, kosmisch wijd en heel vredig bij lag. Daarmee keek ik met mijn innerlijk oog.
Dat voelde veel vrediger dan met gefocuste ogen mezelf alleen maar in relatie tot de wereld naar buiten toe in de gaten zien te houden. Ook belangrijk. Maar dat gaat vaak gepaard met een onrustig gevoel van denken, reageren, iets te moeten doen, bekritiseren, controleren, vergelijken, appelleren…vanuit het ik.
Hoe kijken we dan nu vanuit ons innerlijk oog? Daar is één voorwaarde voor nodig.
Zet eerst even de hele machinerie en het constante geratel in het hoofd stil. Dat geratel is eigenlijk alleen maar constant bezig met het rechtvaardigen van zichzelf (Iets wat we ‘denken’ noemen). Leg dus al die nonsens absoluut even stil.
Dan pas voel je in je innerlijk een grote ruimte vrijkomen. Daarin ligt het oog/ de blik op het totale geheel gericht. Dat is je ECHTE zelf zonder enig personage of ik erin. Je echte zelf is simpel zichzelf, vrij en vredig en ruim.
Houd nu je innerlijk oog, dus je innerlijke ruimte, rustig open. Richt dan je blik weer naar buiten toe om de dingen, de natuur, de omgeving waarin je verkeert te zien… en ontdek: alles is van een totaal andere orde.