DE PRUIMENBOOM
Voor het raam van mijn slaapkamer bloeit de pruimenboom weer volop.
Stil staat ze daar en prijkt en reikt met haar sprookjesachtige ragfijne witte bloesembloempjes tot ver hoog in de blauwe lucht. Met opgetogen schoonheid groeit ze elk jaar dichter en opener naar de hemel toe, want geen oorlog, wereldchaos of geblokkeerde Straat van Hormuz kan haar tegenhouden. Niets deert haar. Zij verspilt geen tijd met afleidend gezeur of ingewikkeld nadenken over wat de ander oneerlijk of fout doet. Trouw aan zichzelf blijft ze gewoon doorgaan met wat ze moet doen: smetteloze liefdeskransjes van geurige witte tere bloemblaadjes in de wereld uitstrooien om pruimpjes te maken. En wie goed kijkt ontdekt dat zij hiermee zonder woorden het geheim van haar en onze zoektocht laat zien.
Het is het stille middelpunt, het nu, van waaruit zij bloeit. Zonder dat ze zich laat afleiden door wat er was of wat er komen gaat, volgt ze de weg van haar natuur nu; trouw aan haar sappen die ze vanuit haar wortels vrijelijk door zich heen laat stromen biedt ze – vanuit haar stille middelpunt – de aarde haar geurige bloesems en later haar sappige pruimpjes aan.
Het is het stille middelpunt waarin ook wij wonen om van nature totaal te ‘zijn’ wie we ‘zijn’. Daar ligt de oorsprong en het doel van ons gehele bestaan als een eenheid. In het stille middelpunt – het nu – komen alle tegenstellingen, al onze angsten, in één punt samen om op te gaan in het oneindig eeuwige. Daarin ligt de vrede. Alleen maar daar…
Dan herinneren we ons wellicht dat ons in dit leven maar één ding te doen staat:
Los te laten, zacht te worden, om te kunnen bloeien. Als een kind van God. Zorgeloos als de leliën des velds, zorgeloos als de bloesem van mijn pruimenboom.