PASEN
Dit willen we niet horen maar ik denk wel dat het waar is:
Er bestaat een grote overeenkomst tussen de kruisiging van Christus en het allergrootste sterven aan onszelf.
Maar willen/kunnen we dat aanvaarden?
Te sterven aan onszelf door dát op te geven waar wijzelf en de hele wereld onder lijden… het opeisende ik?
Willen we daar wel mee geconfronteerd worden?
Of zien we het Christusverhaal liever als een ver in de geschiedenis weggestopt lijdensverhaal waar we heden ten dage vol smart en schoonheid over zingen?
Of…misschien zegt het ook iets over onszelf?
Het vraagt ons wellicht: kunnen we een einde maken aan een hoop gedachtes die de hele dag, vol met innerlijke discussies, onze identiteit, ons dwingende ik uitmaken en de wereld en onszelf hiermee beïnvloeden?
Dit willen we niet horen maar ik denk dat het waar is…
Totdat we de ‘wederopstanding’, het absolute loslaten na al het lijden, gaan ervaren. En ontdekken hoe bevrijdend dát is.
De vrede en de rust waaruit elk mens ten diepste is opgebouwd komt tevoorschijn onder al die ingewikkelde gedachtes. We hoeven alleen maar simpel te luisteren naar onze eigen natuur: de stilte die onveranderlijk er altijd is, voorbij alle gedachtes, en het enige dat alle oorlogen en onszelf doet bevrijden en ontwapenen.
Het is het ontwaakte Christusbewustzijn.