SLIPCURSUS
Hoewel ik nooit een concrete slipcursus gevolgd heb – ben ik te bang voor – pas ik het slippen in mijn dagelijkse leven grif op een andere manier toe. Hoe?
Door bewust nergens tegenin te gaan in mezelf. Pas dan kom ik uit de slip.
Als er, om het te vertalen naar mijn onrustige kleine ikje, sprake is van angst, opgejaagdheid, onzekerheid of falen, ga ik erin mee. Ik vecht er niet tegen. Ik wórd de angst of de onzekerheid.
Dat principe is al eeuwen bekend, vooral binnen de Boeddhistische psychologie, maar door het te voelen als een slipcursus – door mee te gaan in de slip, kom je uit de slip – ben ik die intentie pas letterlijk gaan begrijpen.
Zó te wonen in de angst dat de angst geen tegenstander maar een medestander van me wordt.
Zó meedeinend in de op en neergaande levensgolven, want die zijn er gewoon altijd, dat ik rustig in het midden kan blijven meedeinen en mijn eigen rust en stilte kan bewaren.