HET DIEPE ZELF
In mijn avondmeditatie wordt het dunne vliesje van de dag vol indrukken en verwarde handelingen rustig weggenomen.
Als een filmlaagje olie lossen alle gekleurde verwikkelingen van de dag, die zó echt leken, in het niets op. Zoals een postzegel losgeweekt wordt van de envelop, zodat de envelop zelf wit en leeg achterblijft.
Zo dun is het laagje ‘ik’, dat vol is van gesprekjes met de mensen, de chaos van de wereld, de dramatische klimaatproblematiek, de pijnen van de aarde, de vrede en de oorlog. Zo verdwaasd was ik, vermomd in rollen, meegesleurd in het drama van het leven, tot de film van het doek weggleed en een leeg scherm overbleef. Alle benauwdheid viel weg. Het diepe natuurlijke Zelf toonde zich in zijn ware natuur: uitgekleed, stil en ontbloot.
Ik kan nauwelijks geloven dat die bevrijdende leegte in het innerlijk van elk mens klaar ligt om ontdekt te worden. Het is nog nauwelijks zichtbaar en merkbaar in de wereld.
Tot we weten te verstillen…